Lubię takie połączenia, jak futrzany kołnierz do jeansowej katany. Tylko rzadko mam okazję je nosić. Bo albo jest czas katany i jest jeszcze za ciepło na takie kołnierze, albo czas futer, i wówczas w katanie bym zamarzła. Czasem jednak udaje mi się przemycić takie wdzianka. I to właśnie jest jedno z tych połączeń. :)
Miałam to wrzucić miesiąc temu... ale jakoś tak się złożyło, że zapodaję wpis dopiero teraz, już wiosną :)
Pamiętacie te czasy, kiedy nawet w srogie zimy biegało się w ramoneskach i kowbojskich butach? Zwłaszcza, jeśli było to wyjście na koncert, do rockowej knajpy lub na inne rock 'n rollowe zgromadzenie. Ja, jako zmarzluch straszny, w ramonesce zimą nie biegałam. Ale owszem, zdarzało mi się przemycić jakąś cieńszą "skórę" pod zimową kurtką. Za to chodzenie po śniegu w kowbojskich butach to był u mnie standard. A ile to razy byłam zimą "kobietą upadłą", czyli zaliczyłam upadek na śliskiej powierzchni. No, bo sami wiecie, jakie w kowbojskich butach są podeszwy. Teraz już nie jestem taka skłonna do poświęceń w imię bardziej rock 'n' rollowego wyglądu. Kowbojki owszem, noszę, ale takie bardziej przystosowane na zimę, wersję "sieciówkową". Do zdjęć jednak założyłam takie klimatyczne. I ramoneskę. Niby z podpinką, ale i tak było mi zimno. I sama się sobie dziwiłam, że kiedyś chciało mi się zimą poświęcać dla rock 'n' rollowego wyglądu. :)
Skoro mamy dziś pierwszy dzień wiosny, to chcieliśmy ją przywitać spacerem po lesie. Jednak okazało się, że jest zimniej niż myśleliśmy. Na dodatek zaczął padać śnieg. Niby zimowa aura nam niestraszna, ale jakoś wybitnie mieliśmy ochotę na WIOSENNY spacer. Skończyło się więc na kilku zdjęciach na bloga i szybkim powrocie do domu. :)
Czas powrócić do moich ulubionych wpisów, czyli relacji z wycieczek. Jakiś czas temu pokazałam Wam zamek w Piotrowicach Świdnickich. Kolejnym punktem wycieczki był Kamieniec Ząbkowicki, gdzie znajduje się piękny pałac. Niestety, na zwiedzanie się nie załapaliśmy, więc zaserwowaliśmy sobie spacer dookoła obiektu. I przez płot robiliśmy zdjęcia.
Budowa pałacu została zakończona w 1872 roku na zlecenie niderlandzkiej królewny, Marianny Orańskiej. Niestety, pod koniec II wojny światowej wywieziono (lub zdewastowano) wyposażenie pałacu. Zaś na początki 1946 roku kompleks został podpalony, przez żołnierzy radzieckich, jak zwykle...
Miejsce zrobiło na nas duże wrażenie i pewnie jeszcze tam wrócimy, jak będzie cieplej. Marzy nam się nie tylko zwiedzenie środka pałacu. Samo otoczenie, jest tak przyjemne, że można by tam spędzić nawet cały dzień. :)
Nas jednak czas naglił, nie tylko z powodu srogich mrozów. Przed nami były kolejne miejsca do zwiedzenia! :)
